Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve rahatsız edici filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü ve sapkın adam, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik fiziksel, psikolojik ve cinsel işkenceye maruz bırakır. Film, faşizmin yapısını, iktidarın mutlak yozlaşmasını ve toplumun çürümesini, bu şiddet ve aşağılama ayinleri üzerinden metaforik bir dille ele alır. Pasolini, burjuva-kapitalist sistemi ve onun tüketim çılgınlığını acımasızca eleştirir. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin soğukkanlılığını etkileyici bir şekilde yansıtır. Görsel olarak sert ve rahatsız edici sahneler içermesine rağmen, her kare dikkatle kompoze edilmiş, estetik bir kaygı taşır. Film, izleyiciyi pasif bir konumdan çıkarıp şiddetin seyircisi olmaya zorlayarak derin bir etik sorgulamaya iter. Sadece bir şok filmi değil, iktidar, itaat, yozlaşma ve insanlık durumu üzerine karanlık ve karmaşık bir sanatsal tezdir. Seyirciyi zorlayan, unutulmaz ve üzerinde uzun süre düşündüren bir sinema deneyimi arayanlar için önemli bir yapıttır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa süre önce tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının ve sosyal eleştirisinin en uç noktasını temsil eder.